Skip to content Skip to footer

Muzeum Petrie w Londynie oraz University College London (UCL) są uznawane za dom starożytnych żelaznych paciorków pochodzących z Egiptu. Do tej pory uważano, że zostały wykute z tradycyjnej rudy żelaza. Jednak naukowcy z UCL rozwiewają istniejące do tej pory przekonanie, sugerując że najwcześniejsze artefakty biżuterii były właściwie wykonane z materiałów, które nie pochodzą z naszej planety.

Archeolog profesor Thilo Rehren pracuje właśnie nad odkrywaniem nowych dowodów dotyczących pochodzenia starożytnych egipskich paciorków. “Kształt kulisty owych paciorków został uzyskany oczywiście dzięki kowalstwu oraz rolowaniu, ale najprawdopodobniej z udziałem wielu cykli precyzyjnych uderzeń, a nie poprzez tradycyjne na owe czasy techniki obróbki kamienia jak dłubanie czy nawiercanie. Tego typu techniki zostały wykorzystane do stworzenia innych elementów biżuterii, którą również odnaleziono w tym samym grobowcu”, powiedział naukowiec.

“Nawet jeszcze sto lat temu, paciorki, kulki w biżuterii przyciągały uwagę jako coś dziwnego i nietypowego”, kontynuuje Rehren. Jego zespół naukowy dowodzi, że egipskie koraliki są właściwie kosmiczną biżuterią, wykutą z kawałków meteorytów. Badana dowodzą, że kruszec używany do tworzenia tych kulek pochodzi dwa tysiąclecia przed tym jak cywilizacja nauczyła się wytapiać i w tradycyjny sposób modelować żelazo.

Paciorki znajdujące się w Muzeum Petrie były odkryte w 1911 roku w pobliżu wioski el-Gerzeh w Dolnym Egipcie. Wykopane zostały na cmentarzu datowanym na około 3200 rok przed naszą erą. Biżuteria, która została odnaleziona okazała się skorodowana aż do jej rdzenia. Z wykorzystaniem promieni rentgenowskich naukowcy mieli jednak możliwość określenia ciągłości paciorków. Doszli oni do wniosku, że koraliki te nie były wykonane z magnetytu, który na pierwszy rzut oka przypomina żelazo z meteorytów, ale faktycznie pochodzą z rudy żelaza posiadającej pozaziemskie pochodzenie. Dalsze skanowanie koralików tym razem z wykorzystaniem wiązki neutronów oraz promieni gamma pozwoliło na określenie unikalnej tekstury niklu, fosforu, kobaltu oraz germanu, które faktycznie były pozostałościami po rudzie żelaza pochodzącej z meteorytu. Wykorzystanie promieni gamma pozwoliło również na pominięcie bardziej inwazyjnych testów, które mogłyby uszkodzić te wyjątkowo rzadkie obiekty.

“Bardzo ekscytującym elementem w wynikach tych badań był fakt, że po raz pierwszy byliśmy w stanie ostatecznie określić, że w skład tych koralików wchodzą takie pierwiastki jak kobalt czy german, których obecność w takich ilościach znajduje się tylko w rudach żelaza pochodzących z meteorytów”, mówi profesor Rehren.

“Cieszymy się, że mieliśmy również możliwość oglądać wewnętrzną strukturę tej biżuterii, odkrywając w jaki sposób została ona wytoczona i wyciosana” – kontynuuje. “Ta technologia znacznie różni się od tej, która była tradycyjnie wykorzystywana przy obróbce kamienia. Dowodzi to istnienia zaawansowanego rozumienia w jaki sposób można wykorzystywać wiedzę kowalską do pracy z tak trudnym materiałem”.

Badania te zostały opublikowane w periodyku Journal of Archaeological Science. Wyjaśniają one w jaki sposób skała pochodząca z kosmosu została precyzyjnie i pieczołowicie przekuta w formy cienkich blach, które następnie były rolowane w tuby i wtapiane pomiędzy drewniane patyczki, aby w rezultacie utworzyć długie na dwa centymetry walcowate paciorki.

Wiek dziewięciu koralików, które znajdują się w muzeum jest szacowany przynajmniej na 5000 lat. Wchodzą one w skład bardzo wartościowego na tamte czasy naszyjnika, który obfitował również w złoto oraz kamienie szlachetne. Wyniki badań mówią, że dopiero w czwartym tysiącleciu przed naszą erą, techniki pracy z żelazem pochodzącym z meteorytów zostały w pewnym stopniu opanowane.

Ten meteorytowy stop żelaza i niklu jest znacznie twardszy, a jednocześnie bardziej łamliwy niż ówczesne rudy miedzi czy żelaza. Ta praca nad żelazem pochodzącym z meteorytu była zatem pierwszym wyrobem “pokazowy” dla kowali, torując jednocześnie drogę do przyszłego zdobycia umiejętności obróbki miedzi czy żelaza.

Źródło: Journal of Archaeological Science, UCL, Phys Grafika: University of Manchester

MAMY NADZIEJĘ, ŻE PODOBA CI SIĘ TO CO CZYTASZ...

Nigdy nie było ważniejszego czasu, aby edukować społecznie

ORION Organizacja Społeczna tworzy Publikacje dla osób, które cenią wiedzę opartą na dowodach i sprawdzonych źródłach. Naszym celem jest budowanie świadomego społeczeństwa, dlatego nasze materiały zawsze będą z darmowym dostępem. Jeśli możesz wesprzyj nas dzisiaj, przekazując darowiznę, którą możesz odliczyć od podatku oraz udostępniaj nasze Publikacje swoim przyjaciołom.

Nasze Publikacje mogą być rozpowszechniane na podstawie licencji: Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-SA 4.0)

Icon
Icon
Icon
Icon